മരുഭൂമിയിലെ ചൂടിലും മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പിലും
വിറകുകള്അടക്കിവെച്ച പോലെ
ഒരാള്ക്കുമീതെ മറ്റൊരാളെന്നപോലെ
കുടുസു മുറിയില് എന്റെ പ്രിയപെട്ടവരെ ഓര്ത്ത്
ഞാന് ഒഴുക്കിയ കണ്ണുനീര് തുള്ളിയുടെ വിലയായി മാസം തോറും
എനിക്ക് കിട്ടുന്ന എന്റെ തുച്ചമായ ശമ്പളം ഒരു തുള്ളി പോലും കളയാതെ
എന്റെ പ്രിയപെട്ടവര്കായി ഞാന് അയച്ചു,
എന്റെ മുണ്ട് ഞാന് പട്ടിണി കിടന്നു മുറുക്കി എടുത്തു
എന്റെ പ്രിയപെട്ടവര് പട്ടിണി കിടക്കതിരികാന് വേണ്ടി...
അവര് നല്ല ഭക്ഷണം കഴിച്ചു നല്ല വസ്ത്രം അണിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കാണുവാന്-
ഒരുപാടു ആശിച്ചു, എന്റെ ജോലിയുടെ ദൈര്ഘ്യം ഞാന് ദിവസവും കൂട്ടി
എന്റെ ചിലവിനെ ഞാന് വെട്ടികുറച്ചു
അവര്ക്കായി അയച്ചു കൂട്ടിയ നോട്ടിന്റെ എണ്ണവും മനസ്സില് പലതവണ എണ്ണി നോക്കി തളര്ന്ന് ഞാന് എപ്പോളോ ഉറങ്ങി പോയി... ഒടുവില് ഞാന് തളര്ന്നു ....
ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു നല്ല ഭാഗവും ഞാന് ആശ്രയിച്ച എന്റെ സ്വന്തം ഗള്ഫിന്
ഞാന് ഒരു ഭാരമായി ഞാന് മാറിയപ്പോള് എന്റെ പ്രിയപെട്ടവരുടെ അടുക്കലേക്കു ആരൊക്കെയോ എന്നെ എത്തിച്ചു....ആര്കും എന്റെ ഭാരം താങ്ങുവാന് ആകുന്നില്ല.
ഞാന് സ്വന്തം എന്ന് കരുതിയ എന്റെ കുടുംബവും എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളും
ഞാന് അത്തറും, വസ്ത്രവും, മറ്റുമായി വരുന്നതും കാത്തു നിന്നിരുന്ന അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് ഒരിക്കലും നിനച്ചിരിക്കാതെ ഞാന് ഒരു ഊനുവടിയുമായി കടന്നു വന്നപ്പോള് ആരോകെയോ എന്നെ മറക്കുന്ന കാഴ്ച കാണാന് എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല...
ഒടുവില് ഞാന് എന്റെ വീടിനു ഭാരമായി മാറിയപ്പോള്
എന്നും എന്റെ വരവിനായി കാത്തു നിന്ന വീടിനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടു...
ഞാന് എന്റെ നാഥനായി ജീവിതം മാറ്റിവെച്ചു.
